| Hawaje, Oslo |
 czwartek 18.05.2006
Reżyseria: Erik Poppe Gatunek: Dramat Tkwimy w kalejdoskopie życia. Rzeczywistość, jaką postrzegamy, jest jedynie refleksem mieniących się wokół świateł. To, które z nich możemy oglądać, zależy głównie od przypadku. Ale czy wyłącznie? Erik Poppe pokazuje, że nie. Film Poppego nie ma jednego bohatera. Na opowiadaną historię składają się losy kilku postaci. Samotna kobieta próbująca popełnić samobójstwo, trzydziestokilkuletni facet cieszący się z narodzin syna, zrezygnowany kierowca karetki pogotowia, mali chłopcy, którzy wkrótce mają trafić do sierocińca, więzień wychodzący na dwunastogodzinną przepustkę, Vidar, opiekun z ośrodka dla chorych psychicznie, wreszcie Leon, przebywający w tymże ośrodku młody mężczyzna. "Hawaje, Oslo" wpisuje się w konwencję filmu-mozaiki, znaną z filmów Altmana ("Na skróty") czy "Magnolii" Paula Thomasa Andersona. Bohaterowie spotykają się ze sobą, łączą ich zbiegi okoliczności i kuriozalne sytuacje, wszystkim zaś rządzi przypadek. Rzeczywistość, na pozór trywialna, przepojona jest niezwykłością. Podobnie losy postaci. Jednak film Poppego nie ma w sobie nic z kina cudownych przypadków i wesołych opowieści, jakie oglądaliśmy w "Amelii" czy "Bardzo długich zaręczynach" Jean-Pierre'a Jeuneta. To obraz przepojony pesymizmem, rzadko ukazujący lepszą stronę życia. "Hawaje, Oslo" to film wyjątkowy na tle norweskiego kina ostatnich lat, osobliwy amalgamat sentymentalizmu i metafizyki oraz chłodnej opowieści o okrucieństwie życia. Z wielu wątków reżyser splata historię o cudownej miłości, o wybawieniu, jakim mogą być inni ludzie, a przede wszystkim - o przypadku. W kalejdoskopie Poppego świetlne refleksy pojawiają się i znikają, nabierają tempa, aby w finale osiągnąć apogeum. Wtedy na bok idzie skandynawska powściągliwość (niezmiennie dyskretne pozostaje jedynie świetne aktorstwo), ustępując miejsca dramatycznej fantazji o ludzkim losie i nieobliczalnej sile miłości. Występują: |